Eski Türkçede “Su” ne demektir? Kökü ve Kökeni Nedir?

Eski Türkçede (Göktürkçe & E. Uygurca) Su, tarihi gelişimini anlattığımız biçimiyle “SUB – (𐰽𐰆𐰉)” demektir. Kök ve köken bakımından Türkçedir.

Eski Türkçe Dönemi’nde (6 – 9 yy.) Göktürkçeden beri takip ettiğimiz bu sözcüğün görebildiğimiz ilk hali “SUB – (𐰽𐰆𐰉)” dur. Yalnız bu sözcükte de diğer birçok örnekte olduğu gibi söz sonu “B” sesleri, sızıcı bir hale dönüşerek “V – W” biçimini almıştır.

Aslında ilk dönüşümünü 11. yy’da Karahanlı Dönemi’nde gördüğümüz biçimi, Kaşgarlı Mahmud tarafından “vav” (و‌‌‌) ile yazılmış, bu da yumuşak bir v sesi olarak latine “w” ile aktarılmıştır. “SUW“.

Sonraki Harezm Türkçesinde de (13 – 14. yy.) “üç noktalı vav” () ile yazılış biçimi devam ettirilmiş. Dolayısıyla zamanla yumuşayarak v’ye dönüşen b sesi, daha sonra tümüyle kaybolarak günümüzdeki “SU” biçimini almıştır.


Oğuzhan BALTAOĞLU